Sekreterlik Yapan Escort Reyhan

Nisan ayının ortalarında Haliç’ten esen ılık ama nemli rüzgâr Balat’ın renkli cumbalı evlerinin sokaklarında yankılanırken, Reyhan kucağındaki ağır gürgen ağacı muhafaza kasasını ve çelik ıskarpele takımlarını sıkıca tutarak Kadir Has Caddesi’nden Cibali’ye doğru uzanan dar taş yokuşu adımlıyordu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Ahşap Restorasyonu ve Oymacılık Bölümü yüksek lisans öğrencisi olan Reyhan, Trabzon’un balta girmemiş orman köylerinden İstanbul’a, Karadeniz’in ahşap oyma kültürünü Osmanlı sedef kakma zanaatıyla harmanlama hayaliyle gelmişti. Balat’ın arka sokaklarında, tavanından sürekli sıva dökülen ve rüzgâr estikçe panjurları gıcırayan tek odalı bir ahşap çatı katında kalıyor; geceleri Cibali Kıyısı’ndaki eski bir çayhanede tezgâh silip bardak yıkayarak hem ev kirasını ödüyor hem de kaliteli gürgen kütükleri ve okyanus sedeflerinin masraflarını karşılamaya çalışıyordu.

O gün, hayatının en önemli akademik değerlendirmesi ve uluslararası sanat bursu seçmesi vardı. Cibali’deki tarihi Gül Camii yakınlarında yer alan restorasyon galerisinde düzenlenecek olan "Haliç’in Ahşap Dokusu ve Sedefin Büyüsü" sergisi için hazırladığı, fırınlanmış gürgen panoya ıskarpeleyle derin motifler oyup içine milimetrik sedefler ve pirinç teller işlediği devasa "Cibali Kapısı ve Haliç Dalgaları" ahşap rölyefini jüriye teslim etmesi gerekiyordu. Eğer eseri kabul edilirse hem İspanya’daki Ahşap Eserleri Koruma Enstitüsü’ne burslu araştırmacı olarak gidecek hem de aylardır biriken oda kirasını ve marangoz borçlarını tek kalemde silebilecekti. Günlerce uykusuz kalmış, çelik kalem tutmaktan parmakları su toplayıp nasır bağlayana kadar o sert gürgen kütlesine derinlik kazandırmıştı.

Ancak Cibali Yokuşu’ndan aşağı inen ıslak ve yosunlu Arnavut kaldırımı sokakta yürürken, yukarıdan kontrolden çıkan bir marangoz arabası Reyhan’ın üzerine doğru savruldu. Anlık bir refleksle kenardaki tarihi taş duvara doğru sıçrayan Reyhan, kaygan taşların üzerinde dengesini kaybederek sertçe kapaklandı. Kucağındaki ahşap muhafaza kasası fırlayarak merdiven basamaklarına çarptı. Kasadan fırlayan o narin ahşap rölyef, darbenin etkisiyle sert zemine yapıştı; oyulmuş gürgen katmanları derin bir çatlakla boydan boya yarıldı, gömülü sedefler yerlerinden sökülerek sokağın kenarındaki çamurlu su birikintisine saçıldı.

Reyhan, ellerindeki ve dizlerindeki kanamanın acısını hissetmeden, soğuk çamurun içinde dağılmış sedef parçalarına ve yarılgan ahşap panosuna bakarak donakaldı. Uykusuz geçen geceleri, ıskarpele sesleriyle çınlayan kulakları, nasırlı parmakları ve kurduğu tüm gelecek hayalleri saniyeler içinde o kirli suyun içinde eriyip gitmişti. Ağlamaktan hıçkırıklara boğulan genç kız, Haliç’in bu eski ve acımasız sokaklarında ne kadar yalnız kaldığını hissetti.

O sırada sokağın köşesindeki eski bir marangoz ve sedef atölyesinden çıkan, Balat’ın elli yıllık emektar ahşap ustası "Sedefçi Bedros Usta" kızın çaresizliğini fark etti. Dükkânından çıkıp Reyhan’ı kolundan tuttu, omuzlarına ağaç talaşı ve gomalak kokan önlüğünü örterek onu kütük sobasının gürül gürül yandığı sıcacık atölyesine götürdü.

Bedros Usta, Reyhan’a dumanı tüten bir bardak sıcak çay uzattıktan sonra yarılan ahşap panoyu inceledi. "Ağaç yarıldı diye oyma durmaz kızım," dedi babacan bir sesle. "Eski Balat ustaları çatlayan ahşabı çöpe atmazdı; yarığın arasına erimiş çam reçinesi ve bakır tozu döker, sökülen sedeflerin yerine pirinç teller bükerek o çatlağı birer nehir yatağına dönüştürürlerdi. Ahşabın yarası, ona kendi hikâyesini veren yerdir."