Beton Tepelerin Arasında Bir Yankı

Melike, halk oyunları ve geleneksel Dans eğitimi almış, şehirdeki kültür merkezlerinde veya özel kurslarda eğitmenlik yaparak ayakta kalmaya çalışan yirmi iki yaşında bir genç kadındı. Babasının vefatından sonra annesi ve iki küçük kardeşiyle birlikte Gaziosmanpaşa’nın kentsel dönüşüm kıskacındaki Sarıgöl Mahallesi’Sisle kaplı bir Eylül sabahında, Eminönü Mısır Çarşısı’nın arkasındaki dar ve daracık hanların arasında, sırtında ağır bir kumaş çuvalıyla yürüyordu Leyla. Memleketten kalkıp geldiği bu devasa şehir, ona henüz ilk haftasında dişlerini göstermişti. Atölyesinde yatıp kalktığı tekstil dükkânı aniden kapanınca, cebinde kalan son yüz lirayla ve elinde bir bavulla kendini sokakta bulmuştu. Yağmur hafif hafif çiselemeye başlarken, Beyoğlu’nun süslü vitrinlerine tezat, Eminönü’nün rutubet kokan yokuşlarında sığınacak kuru bir köşe arıyordu.

Tarihi hanların yüksek tavanlarından süzülen soğuk damlalar omzuna düşerken, simit arabasını fırına çekmeye çalışan yaşlı bir adamla göz göze geldi. Leyla, utana sıkıla adama yaklaştı; saatlerdir açtı ve elindeki son parayı bozdursa yarın ne yapacağını bilmiyordu. Adam, kızın yüzündeki çaresizliği görüp ona sıcak bir çay ve yarım simit uzattı. O an, İstanbul’un soğuk ve acımasız yüzünün arkasında hâlâ küçük insani kırıntıların saklı olduğunu anladı. Ancak bu teselli uzatılan çayla sınırlıydı; akşam çöktüğünde Tarihi Yarımada boşalacak, hanlar kilitlenecek ve Leyla gürültülü bir kimsesizliğin ortasında tek başına kalacaktı.

Işıklar karardığında ve vapur düdükleri seyrekleştiğinde, Leyla boğazın serin rüzgârına karşı hırkasına daha sıkı sarıldı. Şehrin büyüklüğü karşısında yalnız kalmak ağır bir yüktü, ama o adımlarını durdurmamaya kararlıydı.