Hazal, endüstriyel cam kesimi ve antik kristal restorasyonu üzerine çalışan, 19. yüzyıl Beykoz işi çeşm-i bülbüllerin ve kristal karafların kesik hatlarını mikro taşlama tezgahlarında onaran yirmi dördüncü yaşına girmiş bir cam restoratörüydü. Paşabahçe’nin köklü cam zanaatı geçmişine komşu olabilmek için İncirköy’de,eski fabrika arazilerinin arkasındaki dik bir sokakta yer alan eski bir dökümhanenin depo katını kiraladı.
Hazal’ın mücadelesi; özel elmas kesim disklerinin, pürüzsüzleştirici cila pastalarının yüksek pahalılığı ve Beykoz’un nemli havasının cam yüzeylerde matlaşma yaratma riskiydi. Gündüzleri Paşabahçe sahilindeki cam atölyelerinde parça başı hurda cam ayıklıyor ve ağır kasaları taşıyor, gece yarısı ise atölyesindeki sarı masa lambasının altında mikroskobik disklerle kristal yüzeydeki çatlakları gideriyordu. Odasında ısıtıcı olmadığı için kışın soğuktan uyuşan elleri, elmas diski cama milimetrik temas ettirmesini imkânsız hale getiriyordu.
Kırılma noktası, özel bir müze için hazırladığı 1880’lere ait nadide bir çeşm-i bülbül sürahinin son cila gecesinde yaşandı. İncirköy sokaklarında yapılan altyapı çalışması sırasında patlayan ana su borusu, Hazal’ın depo katındaki pencereden içeri tazyikle doldu. Çamurlu su, doğrudan taşlama tezgahındaki kristal sürahinin üzerine döküldü.
Hazal, dondurucu ve çamurlu suyun içinden kristali saniyeler içinde çekti. Islanan mikron cila katmanı cam yüzeyde kalıcı lekeler bırakabilirdi. Sırılsıklam halde atölyeden çıkıp Paşabahçe Sokağı’ndaki fırının sıcak havalandırma alanına sığındı. Camı saf alkolle yıkayıp nemini emici bezlerle sabaha kadar temizledi. Fırının ısısında kuruyan camı el çarkıyla baştan cilaladı. Ertesi gün eseri pürüzsüz bir ışıltıyla teslim ettiğinde, İstanbul’un soğuk suları onun zanaatını yenememişti.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.