Ceren, fen bilgisi öğretmenliği mezunu, atanmayı beklerken geçimini sağlamak için özel dersler veren ve etüt merkezlerinde karın tokluğuna çalışan yirmi üç yaşında bir genç kızdı. Ümraniye’nin Tepeüstü mahallesinde, gecekondudan bozma, bahçeli ama dökülen bir evde yaşlı babaannesiyle birlikte kalıyordu.
Ceren’in mücadelesi; yoksulluk, güvencesizlik ve şehrin çeperindeki imkânsızlıklarla boğuşmaktı. Çalıştığı etüt merkezi aylardır maaş ödemesi yapmıyor, eve getirdiği kısıtlı özel ders parası ise sadece mutfak masraflarına yetişiyordu. Tepeüstü’nün henüz kentsel dönüşüme girmemiş, altyapısı yetersiz çamurlu sokaklarında her gün kilometrelerce yürümek zorundaydı.
Kışın en dondurucu günlerinden birinde, babaannesinin kronik hastalığı nüksetti ve evdeki kömür bitti. Ceren, cebindeki son parayla etüt merkezinden alacağını tahsil etmek için yola çıktı. Ancak mekâna vardığında kapının duvarla karşılaştı; etüt merkezi batmış ve sahibi kaçmıştı. Kar yağışı bastırırken Tepeüstü’ne dönen otobüsten indi. Çamurlu ve buz tutmuş yokuşta yürürken ayağındaki yırtık bot su aldı. Soğuktan ayak parmaklarını hissetmiyordu. Evin kapısına vardığında kömürlük boş, odalar buz gibiydi. O gece, babaannesine sarılıp kat kat battaniyenin altında titrerken ağladı. Ancak ertesi gün, pes etmek yerine mahalledeki çocuklara bedava ders verip karşılığında komşulardan bir çuval kömür alarak bir dayanışma ağı kurdu. İstanbul ona kapılarını kapatmıştı ama o kendi kapısını aralamayı bildi.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.