Tarihi Balat sokaklarında sonbahar rüzgârı eski ahşap evlerin cumbalarını gıcırdatırken, semt lisesinin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Cansu, okul formasının üzerindeki yıpranmış hırkaya biraz daha sarınıp arkadaş grubunun sahil kafelerine doğru yürüyüşüne katılmadan hızlı adımlarla ara sokaklara daldı. Renkli binaların arasından tırmanan dik, taş döşeli yokuşun sonundaki dükkânına varana kadar tek bir saniye bile kaybetmek istemiyordu.
Cansu, iki yıl önce babasını kaybettikten sonra üç kardeşi ve annesiyle ayakta kalma mücadelesi veren bir lise son sınıf öğrencisiydi. Evin kirasını çıkarabilmek ve kardeşlerinin okul masraflarına destek olabilmek için hafta içi her gün okul çıkışında Balat’ın arka sokaklarındaki eski bir antikacı ve cam tamir atölyesinde çalışıyordu.
Dükkân; tozlu gramofonlar, kırık dökük pirinç avizeler, kurutulmuş otlar ve erimiş cam kokusuyla doluydu. Cansu’nun buradaki görevi; ustasının ürettiği üfleme cam süs eşyalarını taşlama çarkında zımparalamak, vitrine konacak eski eşyaların tozunu alıp parlatmak ve depoya gelen ağır ahşap sandıkları ayıklamaktı. Taşlama çarkından sıçrayan soğuk su ve cam tozları parmaklarını hissizleştirir, gün boyu ağır objeleri taşımaktan omuzlarında derin sızılar oluşurdu.
Cansu’nun en büyük arzusu ise Moleküler Biyoloji ve Genetik bölümünü kazanmaktı. Akşamüstü dükkândaki müşteri trafiği azaldığında, antika bir yazı masasının üzerindeki pirinç lambanın sarı ışığında test kitaplarını açardı. Bir yandan kimyasal cam solüsyonlarının kurumasını beklerken bir yandan da organik kimya tepkimelerini ve genetik kodlama sorularını çözmeye çalışırdı. Tozlu havanın gözlerini yakmasına, arkadaşlarının sinema veya gezi planları yapmasına aldırış etmeden, dükkânın loş ışığı altında geleceğini inşa etmek için çabalardı.
O akşam, yurtdışındaki bir sergiye gönderilecek elli parçalık cam avize aksamının paketlenmesi son ana kaldı. Usta şehir dışındaki bir müzayedeye gitmek zorunda kaldığı için tüm sorumluluk Cansu’nun omuzlarına bindi. Hassas cam küreleri tek tek silip samanlı kutulara yerleştirmek, kırılmamaları için koruyucu köpüklerle sarmak hours sürdü. Gece saat otuza yaklaşırken, elleri cam çizikleriyle dolu ve bel kramplarıyla işini bitirdi. Dükkânın tahta kepengini indirip Haliç kenarından otobüs durağına doğru yürürken, İstanbul’un nemli gecesinde kendi mücadelesinin haklı gururunu taşıyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.