Şişli’nin geniş caddelerini saran dondurucu kasım rüzgârı Halaskargazi’nin taş binaları arasında ıslık çalarak eserken, Pangaltı yakınlarındaki tarihi bir Anadolu lisesinin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Selen, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe montunun önünü kapatıp heavy ders kitaplarıyla dolu çantasını omzunda düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Nişantaşı’ndaki kafelerde oturup sıcak çikolata içme davetlerini nazik bir tebessümle geri çeviren genç kız, adımlarını Halaskargazi Caddesi üzerinde yer alan, XX. yüzyıl başından kalma yüksek tavanlı sekiz katlı bir binadaki uluslararası akustik müzikoloji ve antika enstrüman arşiv acentesine doğru hızlandırdı.
Selen, dokuz ay önce babasını Harbiye’deki tarihi bir konser salonunun sahne ve tavan restorasyonu sırasında çıkan yangında kaybettikten sonra ailesinin tüm sorumluluğunu üstlenmişti. Feriköy’deki rutubetli bir bodrum kat kiralık dairenin masraflarını ödemek, kronik böbrek hastası annesinin diyaliz giderleri ile ilkokula giden küçük kız kardeşinin okul harçlıklarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve antika enstrüman tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.
Acentenin içi; kurutulmuş ladin ağacı, antika gomalak cilası, reçine kokuları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, şık ve yüksek tempolu bir mekândı. Selen’in görevi; Viyana, Londra ve Prag merkezli enstrüman mirası enstitülerinden gelen XVII. yüzyıl Osmanlı me Fars çalgılarına ait ahşap lif esneklik ve frekans analiz raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıkları Koruma Kurulu kararlarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak ağaç yaş tayini belgelerini zimmet defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında arşiv kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev akustik harita rulolarını üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.
Selen’in tek arzusu ise İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Müzikoloji Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un unutulmaya yüz tutmuş müzik ve çalgı mirasını koruyan uzman bir akademisyen-restoratör olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmecede YKS Eşit Ağırlık özet kartları ile Müzik Tarihi-Edebiyat föyleri hazır beklerdi. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, diğer yandan çekmecedeki paragraf, tarih ve matematik sorularını zihninden çözmeye çalışırdı.
O akşam, AKM (Atatürk Kültür Merkezi) özel sergisi için Viyana’daki Uluslararası Müzik Mirası Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Enstrüman Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir numune tespiti için Galata sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Selen’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır taş kapısını kilitleyip Osmanbey Metro Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.