Galata Kulesi’nin Gölgesinde Kendini Pazarlayan Escort Hazal

Galata Kulesi’nin hemen altındaki dar sokakta yer alan ahşap bankta oturan Hazal, taş sokaklara çöken akşam sisini ve kulenin tepesinden süzülen sarı ışıkları izliyordu. Dizlerinin üzerindeki ceza hukuku ve insan hakları ders notları, yıpranmış sırt çantası ve elindeki karton bardak çayıyla dışarıdan bakan kimse için İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde okuyan sıradan bir öğrenciden farksızdı. Oysa gün çekilip sokak lambaları ıslak asfaltı aydınlatmaya başladığında, bu mütevazı profil tamamen farklı bir kimliğe devrediyordu.

Anadolu’nun küçük bir kasabasından büyük umutlarla geldiği bu devasa şehirde, fırlayan ev kiraları, ağır okul masrafları ve yalnızlık Hazal’ı kısa sürede çaresiz bir noktaya getirmişti. Okulunu bitirebilmek ve kimseye yük olmadan kendi ayakları üzerinde durabilmek adına girdiği bu yol; dışarıdakiler için tek bir yaftayla geçiştirilen, fakat içeriden yürütmesi müthish bir irade ve soğukkanlılık gerektiren ağır bir sınava dönüşmüştü.

Gündüzün Sessizliği, Gecenin Maskeleri

Hazal’ın yaşamı iki ayrı dünya arasında bıçak gibi kesilmişti. Gündüzleri kütüphanede saatlerce dava içtihatları ve uluslararası hukuk ilkeleri üzerine eğilip arkadaş ortamlarında göze batmamayı tercih eden o çekingen kadın; gece çöktüğünde Cihangir’deki küçük dairesinde hazırlanır, şık elbisesi ve kendinden emin duruşuyla şehrin ışıltılı hayatına adım atardı.

O gece Pera’da lüks bir otelin suit dairesinde buluştuğu kişi, uluslararası bir finans danışmanlık şirketini yöneten fakat başarının getirdiği ağır izolasyon içinde kaybolmuş orta yaşlı bir adamdı. Hazal bu işte geçen süre boyunca çok önemli bir gerçeği kavramıştı: Karşısındaki insanlar yüksek ücretler ödeyerek aslında sadece fiziksel bir yakınlık değil, yargılanmayacakları, rol yapmaktan kurtulabilecekleri geçici bir "yargısız alan" satın alıyorlardı. Dinlenilmek ve maskesiz kalabilmek, onlar için en büyük ihtiyaçtı.