Büyük Kalçalı Escort Beren

Dragos Kıyısı’nın kayalıklarına çarpan serin kasım rüzgârı, Marmara Denizi’nden gelen nemli tuz kokusunu palmiye ağaçlarının arasından caddeye taşırken, Kartal’daki bir Anadolu lisesinin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Beren, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kabanın fermuarını çekip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında sabitledi. Sınıf arkadaşlarının sahil kordonundaki çay bahçelerine gitme davetlerini nezaketle geri çevirerek, adımlarını Dragos sahilinde yer alan, XIX. yüzyıldan kalma restore edilmiş iki katlı taş bir yapıda hizmet veren uluslararası hava kalitesi, emisyon ve şehir akustiği tescil acentesine doğru hızlandırdı.

Beren, sekiz ay önce babasını Maltepe’deki bir viyadük inşaatında harç pompası borusunun patlaması sonucu meydana gelen kazada yitirdikten sonra yatalak babaannesi ve ilkokula giden küçük kız kardeşinin geçim yükünü sırtlamıştı. Yakacık’ın dik yokuşlarının başındaki mütevazı kiralık dairenin masraflarını ödemek, babaannesinin her ay yenilenen oksijen tüpü ve özel bakım malzemelerini karşılamak için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve uluslararası emisyon tescil personeli olarak çalışıyordu.

Büro; taze filtre kahve, akustik sünger numuneleri, hassas ses ölçüm cihazları ve yüksek hızlı tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ama yüksek tempolu bir mekândı. Beren’in görevi; Cenevre ve Berlin merkezli çevre enstitülerinden gelen şehir gürültü haritaları ile fabrika emisyon analiz raporlarını sisteme işlemek, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı akustik onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak hava partikül ölçüm verilerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında desibel katsayılarını, partikül oranlarını ve patent tescil numaralarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Beren’in en büyük arzusu ise İstanbul Teknik Üniversitesi Çevre Mühendisliği Bölümü’nü kazanıp büyük şehirlerde hava ve gürültü kirliliğini önleyen ekolojik sistemler tasarlayan vizyoner bir mühendis olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Fizik-Kimya ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki logaritma, integral ve türev sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve dev akustik haritaların ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, İstanbul’un ana ulaşım aksları için hazırlanan yetmiş beş parçalık Acil Şehir Akustik ve Emisyon Sertifikasyon Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir gürültü tespiti için Hadımköy sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Beren’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Taş binanın ağır ahşap kapısını kilitleyip Kartal Sahil Yolu’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.